دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت

از دیده ام ،  که دم به دمش کار شستشوست !

* *

وقتـي كه بغــض توي گلــويم غــريب مـــانـد
از قـصـه ام كتـــابِ دلـت بي نصــيب مــانــد !

از اولــش نخــواندي ام و آخــرش رســـيد ....
 پايان...!  فقط همين دو سه حرف عجيب ماند

لبـخند مي زدي .. دل مـن مي رســيد .. حيف !
در ذهـن قاب طعـم لبـت شكل  "سيب "  ماند ..

بي تـو بــراي آن همــــــه حــرف نگفتــــه ام
تنـها پنــــــــاه ِ شــانه ي " امّن يُجيـب " ماند

افسوس ... محو  ف ا ص ل ه  دستت تمام عمر
با نامـــه ي مچـــاله شـــده تـوي جيـــب مــانـد

* *

" م ر ي م "

از تو كه پنهان نيست ،
گاهي شك ميكنم  ...

*

تو

چراغهاي خيابان

هزار نقطه ي روشن

من

*

چطور
به قلب اين همه آدم
خدا
حواست هست ؟

*

" م ر ی م "

*

خيلي كتابها هستن كه خوندنشون آدم رو سير نميكنه . هميشه و تا آخر عمر با آدمن ، هر جا و هر لحظه . " شازده كوچولو " يكي از اون كتاباس . البته ترجمه ي آقاي محمد قاضي رو از ترجمه ي ديگه اي كه از احمد شاملو هست خيلي بيشتر دوست دارم . بارها و بارها خوندمش ومطمئنم كه  بازم مي خونم .
اما با چند صفحه ي اين كتاب زندگي ميكنم ! جايي كه شازده كوچولو روباه رو مي بينه ...

* ‌* ‌*

شازده كوچولو بعد از مدتها راه پيمايي از ميان شنها و سنگها و برفها عاقبت راهي پيدا  كرد ، و راه ها همه
به آدمها مي رسند .

شازده كوچولو سلام كرد .
آنجا گلستاني پر از گلهاي سرخ شكفته بود .
گلهاي سرخ گفتند :  سلام .
شازده كوچولو به آنها نگاه كرد . همه به گل او شباهت داشتند . مات و متحير از آنها پرسيد :
_  شما كه هستيد ؟
گلها گفتند : ما گل سرخيم !
شازده كوچولو آهي كشيد و خود را بسيار بدبخت احساس كرد . گلش به او گفته بود كه در عالم بي همتا است . ولي اينك پنج هزار گل ديگر ، همه شبيه به گل او در يك باغ بودند .
با خود گفت  : " اگر گل من اين گلها را مي ديد بور ميشد ... سخت به سرفه مي افتاد ، و براي آنكه مسخره اش نكنند خود را به مردن مي زد . من هم مجبور ميشدم به پرستاري از او تظاهر كنم ، وگرنه براي تحقير من هم كه بود به راستي مي مرد ... "

بعد باز با خود گفت : " من گمان ميكردم كه با گل بي همتاي خود گنجي دارم ، و حال آنكه فقط يك گل سرخ معمولي داشتم . من با آن گل و آن سه آتشفشان كه تا زانويم مي رسند ، و يكي از آنها شايد براي هميشه خاموش بماند ، نميتوانم شاهزاده ي بزرگي به حساب بيايم ... "

و همانطور كه روي علفها دراز كشيده بود به گريه افتاد .

در اين هنگام بود كه روباه پيدا شد .

فردا شازده كوچولو باز آمد .

روباه گفت :
_ بهتر بود به وقت ديروز مي آمدي . تو اگر مثلا" هر روز ساعت چهار بعدازظهر بيايي من از ساعت سه به بعد كم كم خوشحال خواهم شد و هر چه بيشتر وقت بگذرد احساس خوشحالي من بيشتر خواهد بود . سر ساعت چهار نگران و هيجان زده خواهم شد و آن وقت به ارزش خوشبختي پي خواهم برد . ولي گر در وقت نامعلومي بيايي دل مشتاق من نميداند كي خود را براي استقبال تو بيارايد ... آخر در هر چيز بايد آييني باشد .
شازده كوچولو پرسيد : " آيين " چيست ؟
روباه گفت : اين هم چيزي است بسيار فراموش شده ، چيزي است كه باعث مي شود روزي با روزهاي ديگر و ساعتي با ساعتهاي ديگر فرق پيدا كند . مثلا" شكارچيان من براي خود آييني دارند : روزهاي پنجشنبه با دختران ده مي رقصند . پس پنجشنبه روز نازنيني است . من در آن روز تا پاي تاكستانها به گردش مي روم . اگر شكارچيها هر وقت دلشان مي خواست مي رقصيدند روزها همه به هم شبيه مي شدند و من ديگر تعطيل نميداشتم .

بدين گونه شازده كوچولو روباه را اهلي كرد و همينكه ساعت وداع نزديك شد روباه گفت :
_ آه ... ! من خواهم گريست .
شازده كوچولو گفت : گناه از خود تو است . من كه بدي به جان تو نميخواستم . تو خودت خواستي كه من تورا اهلي كنم ...
روباه گفت : درست است .
شازده كوچولو گفت : در اين صورت باز گريه خواهي كرد ؟
روباه گفت : البته .
شازده كوچولو گفت : ولي گريه هيچ سودي به حال تو نخواهد داشت .
روباه گفت : به سبب رنگ گندمزار گريه به حال من سودمند خواهد بود.
و كمي بعد به گفته افزود : يك بار ديگر برو و گلهاي سرخ را تماشا كن . آن وقت خواهي فهميد كه گل تو در دنيا يگانه است . بعد ، برگرد و با من وداع كن ، و من به رسم هديه رازي براي تو فاش خواهم كرد .

شازده كوچولو رفت و باز به گلهاي سرخ نگاه كرد . به آنها گفت :
_ شما هيچ به گل من نمي مانيد . شماهنوز چيزي نشده ايد .كسي شما را اهلي نكرده است و شما نيز كسي را اهلي نكرده ايد . شما مثل روزهاي اول روباه من هستيد . او آن وقت روباهي بود مثل صدها هزار روباه ديگر . اما من اورا با خود دوست كردم و او حالا در دنيا بي همتا است .
وگلهاي سرخ سخت رنجيدند .
شازده كوچولو گفت :
_ شما زيباييد ولي درونتان خالي است . به خاطر شما نمي توان مرد . البته گل سرخ من در نظر يك رهگذر عادي به شما مي ماند ولي او به تنهايي از همه ي شما سر است . چون من فقط به او آب داده ام ، فقط او را در زير حباب بلورين گذاشته ام ، فقط اورا پشت تجير پناه داده ام ، فقط كرمهاي او را كشته ام ( به جز دو يا سه كرم كه براي او پروانه شوند ) ، چون فقط به شكوه و شكايت او ، به خودستايي او ، و گاه نيز به سكوت او گوش داده ام . زيرا او گل سرخ من است .

آنگاه پيش روباه بازگشت وگفت :
_ خداحافظ ! ...
روباه گفت : خداحافظ و اينك راز من كه بسيار ساده است :

"
از كتاب شازده كوچولو
اثر آنتوان دو سنت اگزوپري
ترجمه ي محمد قاضي
"

*

" م ر ی م "

*

     *

          *

لبخند نزن ! كه قلب سنـگم زخميست
در تيررســم  نيــا !  تفنگـم زخميست
اي مـــاه مـرددم ! همــان دور بمــان
نزديـك دلــم  نيـا ، پلنــگم زخمـيست

*

" م ر ي م "

:(

شكر خدا كه لازم نيست بيشتر از يك ماه در دادگاه اطفال حاضر باشم ! عذاب ميكشم . حسابي روحيه م  خراب

ميشه .
ديروز اولين باري بود كه بدون هيچ تصور قبلي از همچين دادگاهي رفتم و در جلساتش حاضر شدم . فكر ميكردم

احتمالا بايد بزهكاران كوچك تازه كار وارد بشند و دادگاه ضمن تذكر و احيانا اقدامي جهت تاديبشون راي بده و

راهي كانونشون كنه . اما قضيه از اين حرفها گذشته . حالا ديگه بزهكاران كوچك هم بزرگ شدن . شبيه آدم

بزرگها .

ديروز كنار پنجره ي كثيف شعبه كه به سمت يك زمين زشت باز ميشد نشستم و فقط گوش دادم .
اول دو تا پسر بچه اومدند . سي دي غيرمجاز فروخته بودند . قاضي كه شايد عادي شده بود براش تكرار اين

طور وقايع ، با شوخ طبعي ش شروع كرد به پرسيدن . يكي از پسرها چاق بود با يه كيسه اي حاوي دو تا

ساندويچ ! اون يكي  لاغر بود و انگار هيچ چيز اين دنيا براش اهميت نداشت . مدام از پنجره بيرون رو تماشا

ميكرد .
شناسنامه نداشتن همراهشون . پدر و مادرشون هم كاملا غيرقابل دسترس بودن !

  قاضي رو به من كرد و پرسيد كه فكر ميكنم چند ساله باشن ؟ اگر بالاي 15 سال بودن

جرمشون سنگين تر ميشد . پسر بچه دومي  بنا به دستور قاضي نگاهم كرد . گفتم 14 !
قاضي گفت كه در آينده حتما سرم كلاه ميره !
پسرها رفتند . اولي با گريه و دومي بي تفاوت .

بعد دختري رو آوردند كه فراري بود . اعتیاد داشت به شیشه .  پدرش 6 تا زن داشت و البته  معتاد هم بود . مادر نداشت .

ميگفت پدرم مدام تهمت ميزد . از خونه بيرونم ميكرد . نتونستم اونجا بمونم و فرار كردم .
بعدش هم كه معلوم بود
خانمي كه به گفته ي خودش چندين سال خارج از كشور اقامت داشت و يكي از مراجعين بود اظهار نظر كرد كه :

بهتر نبود به جاي فراري شدن ميرفتي هنري ياد ميگرفتي ؟ ! يا اينكه تحصيلت رو ادامه ميدادي ؟ آتيش گرفتم !

باهاش جرو بحثم شد كه آخه توي اين شرايط ؟ دلش خيلي خوش بود .
بعدا قاضي گفت كه اگر به پاك تهمت ناپاك بودن بزني كم كم ناپاك ميشه .

سومين نفر هم باز يك دختر فراري بود كه جريانش گفتن نداره .

برگشتم .
اما تمام روز با خودم فكر ميكردم بايد به شرايط هم فكر كنيم . شايد اگر اين دخترها شرايط زندگيشون اين نبود

حالا آدم ديگه اي بودن .

بزرگ بخشنده ،
به خاطر خانه ، خانواده ، و لطفي كه باعث شده راه كج نرم ممنونم.

*‌‌ * *

باران توي راه است ؟
كاش باشد  ...

* * *

اين باد كه بي قرار  ...  يعني باران ؟
اين بغض ادامه دار  ...  يعني باران ؟
اي ابرك دل نــازك خوش بـــاور من !
كي حـرف دل بهـــــار يعنــي بــاران ؟

" م ر ي م "

*

كي خواستم انتــــظار را پاك كنيد ؟
از آيــــنه ام غبــــار را پـــاك كنيد ؟
با پاك كن   سكوت   لطفــا برويــد ،
از تقــويمم  " بهــار "  را پاك كنيد

. . .

"  م ر ی م  "

روی خـوش  سرنوشـــت  پهلوی درخت

این بار چه می نوشـت ، پهلوی درخت ؟

باران ، گل ، غـزل  ،  فراوان لبخــند ...

مـا بوديـم و بهشــت ...  پهلوي درخــت  

*  "  *  "  *

" م ر ي م "

اول ـ سلام

دوم ـ با یک دنیا دلتنگی برای این دنیای مجازی کوچکم برگشتم .

سوم ـ از تمام دوستانی که قدم رنجه کردند و فرصت نشد تشکر کنم عذر میخوام . از همگی ممنونم ...

آخر ـ من بی معرفت نیستم !

......

تو دور شدی ... ،  نشـد صدایت بکنم

دل  را "  صنــم گریــزپایــت  " بکنم !

ای  قایــق کاغـــذی  رسـیدیــم به آب ...

وقـتـــش شـــــده آرام رهـــــایـت بـکنم

* * *

" م ر ی م "

*

بی دست و دلم ... زبانم الــکن مانده
ابر کسـلم  خشـک و ســترون مـانده
از روی پـل صـراط  لطـف  تو ، هــمه
افسوس ... گذشــتند و دل من مــانده

*

این روزها ، انگار بیشتر از قبل مراقبمی . گاهی حس میکنم که دستهات نزدیکن . انگار همه جا

کنارمی .
گاهی با خودم فکر میکنم شاید این هم جزو همون امتحاناتی  باشه که پایان هر دوره بزرگتر شدن می

گیری ! من تا بحال خیلی رد شدم ، اما گاهی هم شده که قبول بشم . اونوقت حس میکنم از قبل بهت

نزدیکتر شدم و بیشتر دوستم داری . اونوقت هر روز حالم رو میپرسی . دنیات به روم لبخند میزنه و

روزی چند بار میشه که ازم سراغ بگیری .

 اما گاهی که نمره ی تک میگیرم و ردم میکنی اونقدر باید

برای امتحان بعدی بخونم و بخونم و بخونم تا دلت راضی بشه یه بار دیگه به برگه ی پر از اشتباهم

نگاه کنی !